2.(پرنده مردني است)
   دلم گرفته است
   دلم گرفته است
   به ايوان مي روم و انگشتانم را
   بر پوست کشيده ي شب مي کشم
   چراغ هاي رابطه تاريکند
   چراغهاي رابطه تاريکند
   کسي مرا به آفتاب
   معرفي نخواهد کرد
   کسي مرا به ميهماني گنجشک ها نخواهد برد
   پرواز را به خاطر بسپار
   پرنده مردني ست
   ++فروغ فرخزاد

   3.(قصه اي از شب)
   شب است
   شبي آرام و باران خورده و تاريک
   کنار شهر بي غم خفته غمگين کلبه اي مهجور
   فغانهاي سگي ولگرد مي ايد به گوش از دور
   به کرداري که گويي مي شود نزديک
   درون کومه اي کز سقف پيرش مي تراود گاه و بيگه قطره هايي زرد
   زني با کودکش خوابيده در آرامشي دلخواه
   دود بر چهره ي او گاه لبخندي
   که گويد داستان از باغ رؤياي خوش ايندي
   نشسته شوهرش بيدار ، مي گويد به خود در سکت پر درد
   گذشت امروز ، فردا را چه بايد کرد ؟
   کنار دخمه ي غمگين
   سگي با استخواني خشک سرگرم است
   دو عابر در سکوت کوچه مي گويند و مي خندند
   دل و سرشان به مي ، يا گرمي انگيزي دگر گرم است
   شب است
   شبي بيرحم و روح آسوده ، اما با سحر نزديک
   نمي گريد دگر در دخمه سقف پير
   و ليکن چون شکست استخواني خشک
   به دندان سگي بيمار و از جان سير
   زني در خواب مي گريد
   نشسته شوهرش بيدار
   خيالش خسته ، چشمش تار
   ++اخوان ثالث

   4.(وداع)
   سکوت صداي گامهايم را باز پس مي دهد
   با شب خلوت به خانه مي روم
   گله اي کوچک از سگها بر لاشه ي سياه خيابان مي دوند
   خلوت شب آنها را دنبال مي کند
   و سکوت نجواي گامهاشان را مي شويد
   من او را به جاي همه بر مي گزينم
   و او مي داند که من راست مي گويم
   او همه را به جاي من بر مي گزيند
   و من مي دانم که همه دروغ مي گويند
   چه مي ترسد از راستي و دوست داشته شدن ، سنگدل
   بر گزيننده ي دروغها
   صداي گامهاي سکوت را مي شنوم
   خلوتها از با همي سگها به دروغ و درندگي بهترند
   سکوت گريه کرد ديشب
   سکوت به خانه ام آمد
   سکوت سرزنشم داد
   و سکوت سکت ماند سرانجام
   چشمانم را اشک پر کرده است
    ++اخوان ثالث

   5.(بوسه)
   در دو چشمش گناه مي خنديد
   بر رخش نور ماه مي خنديد
   در گذرگاه آن لبان خموش
   شعله يي بي پناه مي خنديد
   شرمنک و پر از نيازي گنگ
   با نگاهي که رنگ مستي داشت
   در دو چشمش نگاه کردم و گفت
   بايد از عشق حاصلي برداشت
   سايه يي روي سايه يي خم شد
   در نهانگاه رازپرور شب
   نفسي روي گونه يي لغزيد
   بوسه يي شعله زد ميان دو لب
   ++فروغ فرخزاد

   6.من با نوسان گاهواره
   پيچيده به لابه لاي قنداق
   وز پنجره چشم نيمه بازم
   مجذوب تجليات آفاق
   گهواره مرا به بال لالاي
   بر سينه فشرده گرم و مشتاق
   مي برد به سير باغ مينو
   ++شهريار

   7.مي تپد در بچه با هوهوي باد
   مي چکد اشک غم از طاق و رواق
   شمع در کشمکش باز پسين
   مانده با پايه ي زرين دم طاق
   باد با سکسکه در شيون شوم
   کاج آشفته کشد سر به اتاق
   چه خبر هست خدايا اين جا؟
   ++شهريار

   در آخر هم بايد 7 نفرو دعوت کنم...
   بهار,حامد فنچول, ميثــم, زهرا, آرمين
   همينا بســـه...(دوست داشتيد شرکت کنيد دوستم نداشتيد بـــه دَرَک)